วันพุธที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2558

พระเครื่อง - เรื่องเล่า


การสร้างพระเครื่องนั้น ถือกันว่าเป็นอุเทสิกเจดีย์เพื่อให้ระลึกถึงพระพุทธเจ้า  วัสดุที่นำมาใช้ในการสร้างพระ จะเลือกสรรเอาวัตถุที่มีค่า มีความคงทน มีนามเป็นมงคล หรือเชื่อกันว่ามีความศักดิ์สิทธิ์ หากเป็นโลหะ ก็นิยมใช้ทองคำ เงิน ทองแดง อย่างใดอย่างหนึ่ง หรือนำโลหะทั้งสามมาหลอมรวมกัน เรียกว่า ตรีโลหะ (โลหะสามชนิด) ถ้าเติม ปรอท และ เหล็ก เพิ่มเข้าไป เรียกว่า เบญจโลหะ หรือ ปัญจโลหะ (โลหะห้าชนิด) ถ้าเติมสังกะสี และ เจ้า (หมายถึงเจ้าน้ำเงิน เป็นแร่ชนิดหนึ่ง สีเขียวเป็นสีน้ำเงิน) เพิ่มเข้าไปอีก เรียกว่า สัตโลหะ (โลหะเจ็ดชนิด) และถ้าเติมโลหะเพิ่มอีกสองชนิดคือ ชิน และ บริสุทธิ์ (ทองแดงบริสุทธิ์) เรียกว่า นวโลหะ (โลหะเก้าชนิด)  ตามแต่ตำราและทรรศนะของอาจารย์ผู้สร้างว่าจะให้เป็นอย่างไร บ้างก็นำโลหะธาตุของสิ่งศักดิ์สิทธิ์หรือของอาถรรพ์มาเป็นส่วนผสมด้วย เช่น โลหะยอดปราสาท โลหะยอดพระเจดีย์ ขวานฟ้า เพชรหน้าทั่ง ตะปูสังขวานร เป็นต้น


หากเป็นเนื้อดินหรือเนื้อผง ก็นิยมผสมว่านจำพวกที่ทรงคุณอำนาจ เกสรดอกไม้ ดินจากสังเวชนียสถาน 4 แห่งคือ สถานที่ที่พระพุทธเจ้าประสูติ ตรัสรู้ ทรงแสดงปฐมเทศนา และเสด็จดับขันธปรินิพพาน ดินจากสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ในแต่ละท้องถิ่น ผงใบลานที่ลงอักขระแล้วนำไปเผาไฟ ผงดินสอพองที่อาจารย์ผู้ทรงวิทยาคมใช้เวทมนตร์คาถาขีดเขียนอักขระเลขยันต์ต่าง ๆ เช่น ยันต์ปถมัง ยันต์อิทธิเจ ยันต์ตรีนิสิงเห ยันต์มหาราช ยันต์พุทธคุณ ลงบนกระดานชนวนหรือแผ่นไม้ เมื่อลงอักขระเลขยันต์เหล่านี้แล้ว จะลบและเก็บผงไว้สำหรับใช้สร้างพระเครื่อง

พระสมเด็จวัดระฆัง หนึ่งในพระเครื่องชุดเบญจภาคี
อาจมีส่วนผสมอื่น ๆ นอกเหนือจากที่กล่าวมา ตามแต่อาจารย์ผู้สร้างจะกำหนด ยกตัวอย่าง พระสมเด็จวัดระฆัง ซึ่ง สมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) สร้างขึ้นแจกจ่ายตอบแทนคุณญาติโยม จะมีข้าวสุกและกล้วยเป็นส่วนผสมอยู่ด้วย เล่ากันว่า เมื่อกลับจากบิณฑบาต ท่านเจ้าประคุณสมเด็จฯ จะแบ่งจังหันของท่านออกเป็น 4 ส่วน ส่วนแรกสำหรับตัวท่านเอง ส่วนที่สองสำหรับลูกศิษย์ ส่วนที่สามให้เป็นทานแก่นกกาและสุนัข ส่วนที่เหลือท่านเก็บไว้บดทำพระเครื่อง 

พระคำข้าว
หลวงพ่อฤาษีลิงดำ วัดท่าซุง อุทัยธานี
พระคำข้าว ของ พระราชพรหมยาน (หลวงพ่อฤาษีลิงดำ) วัดท่าซุง จังหวัดอุทัยธานี มีส่วนผสมของข้าวสุกเช่นกัน หลวงพ่อฤาษีฯ ท่านพูดถึงพระคำข้าวว่า ทำได้ยากมาก ต้องเสกข้าวที่มีรสอร่อยที่สุด ออกจากปากนำมาเสก ทำอย่างนี้ครบ 3 เดือนแล้วจึงทำเป็นผง แล้วนำเข้าพิธีพุทธาภิเษกอีกวาระหนึ่ง

พระขุนแผนพรายกุมาร
หลวงปู่ทิม อิสริโก วัดละหารไร่ ระยอง
พระขุนแผนพรายกุมาร ของ หลวงปู่ทิม อิสริโก วัดละหารไร่ จังหวัดระยอง ซึ่งมอบให้กับญาติโยมสาธุชนที่ร่วมทำบุญฝังลูกนิมิตเมื่อปี พ.ศ. 2515 นั้น เป็นพระเครื่องอีกตำรับหนึ่งที่ไม่มีใครเหมือนและไม่เหมือนใคร เนื่องจากได้นำ กะโหลกเด็กในครรภ์ผีตายทั้งกลม มาเป็นมวลสารสำคัญ ท่านว่ามีคุณวิเศษด้านเมตตามหานิยมยิ่งนัก

กะโหลกที่ได้มา จะห่อด้วยผ้าและเก็บไว้หลังพระประธานในพระอุโบสถเป็นเวลา 3-4 เดือน เพื่อให้แห้งสนิทและหมดกลิ่น จากนั้นจึงนำมาบดให้ละเอียด ผสมกับผงวิเศษต่าง ๆ ที่หลวงปู่ทิมมอบให้ แล้วปั้นเป็นแท่ง นำไปตากแดดจนแห้งสนิท  ครั้นได้ฤกษ์ตามที่หลวงปู่ทิมกำหนด ก็จะนำแท่งผงนี้มาเขียนอักขระเลขยันต์บนกระดานชนวนแล้วลบเป็นผง เรียกว่า ผงพรายกุมารมหาภูติ ซึ่งพิธีดังกล่าวกระทำกันภายในพระอุโบสถ หลวงปู่ทิมเป็นประธาน และพระสงฆ์ 9 รูปเจริญพระพุทธมนต์

เคยมีผู้สงสัยว่า การนำเอากะโหลกผีมาสร้างพระเครื่องนั้น ถูกต้องเหมาะสมหรือไม่ประการใด  เกี่ยวกับเรื่องนี้ หลวงปู่ทิมอธิบายว่า การสร้างพระพิมพ์ด้วยวัตถุอาถรรพ์นี้ ไม่ได้ไปกักวิญญาณเด็ก เพราะเด็กไปเกิดตามแรงแห่งกรรมของเขาแล้ว เป็นแต่เพียงนำธาตุทั้งสี่ที่เหลืออยู่มาใช้  อีกอย่างหนึ่งคือ เด็กที่ตายในท้องโดยที่ยังไม่ทันได้เกิดออกมานั้น แสดงว่ามีกรรมเบียดเบียน การนำสังขารที่สุดท้ายจักต้องเปื่อยสลายมาสร้างเป็นพระพิมพ์ให้ผู้คนเขาได้ทำบุญ ก็จะเป็นบุญกุศลให้กับเด็กที่ตายไปแล้ว

หลวงปู่ดู่ พฺรหฺมปญฺโญ
วัดสะแก พระนครศรีอยุธยา
เกี่ยวกับพระผงพรายกุมารนี้ มีเรื่องเล่ากันว่า บ่ายวันหนึ่ง ที่วัดสะแก จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ขณะที่หลวงปู่ดู่ พฺรหฺมปญฺโญ กำลังนั่งสนทนากับลูกศิษย์อยู่บริเวณระเบียงกุฏิของท่าน มีรถยนต์คันหนึ่งวิ่งเข้ามาจอดภายในวัด และมีชายสี่คนเดินลงจากรถมุ่งตรงมายังกุฏิของหลวงปู่

หลวงปู่ดู่ท่านอุทานขึ้นว่า "เอ๊ะ ไอ้พวกนี้มาแปลก มันพาผีมาด้วย"  บรรดาลูกศิษย์ที่นั่งกันอยู่ก็ชะเง้อมองดูชายทั้งสี่คน แต่ก็ไม่เห็นมีสิ่งใดผิดปรกติ

เมื่อชายทั้งสี่เดินมาถึงกุฏิ ก็พากันขึ้นไปกราบหลวงปู่ หลวงปู่จึงถามขึ้นว่า "พวกเธอมาหาฉัน ทำไมต้องพาผีมาด้วย"

ทั้งสี่คนมองหน้ากันด้วยความสงสัย กราบเรียนถามหลวงปู่ว่า "ผีที่ไหนหรือขอรับ"

หลวงปู่ดู่หัวเราะอย่างอารมณ์ดี ตอบว่า "ก็ผีจากพระที่แขวนอยู่ที่คอน่ะสิ"

เมื่อสอบถามความเป็นมา จึงทราบว่า ชายทั้งสี่คนที่เดินทางมากราบนมัสการหลวงปู่ดู่นั้น เป็นศิษย์ของหลวงปู่ทิม วัดละหารไร่ จังหวัดระยอง พระที่แขวนอยู่ที่คอของแต่ละคน เป็นพระเครื่องของหลวงปู่ทิมที่มีส่วนผสมของผงพรายกุมารมหาภูติ


การสร้างพระเครื่องให้ขลังนั้น นอกจากคุณวิเศษของมวลสารที่นำมาผสมรวมกันเป็นองค์พระแล้ว พิธีพุทธาภิเษก ก็มีความสำคัญไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน โดยทั่วไป ก่อนนำพระเครื่องออกแจกจ่ายหรือให้เช่าบูชา สำนักผู้สร้างจะประกอบพิธีพุทธาภิเษกโดยนิมนต์พระเถระผู้ทรงศีลบริสุทธิ์ มีสมาธิจิตเข้มแข็ง อาจเป็นรูปเดียวหรือเป็นหมู่คณะ นั่งภาวนาส่งกระแสจิตอัญเชิญคุณพระรัตนตรัยเข้าไปสถิตในพระเครื่องนั้น ๆ


หากเป็นพระเครื่องที่สร้างในวาระสำคัญอันเป็นมงคล พิธีพุทธาภิเษกจะจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ ในพระอารามหลวง หรือในพระอุโบสถ วัดพระศรีรัตนศาสดาราม (วัดพระแก้ว) โดยนิมนต์พระเกจิอาจารย์ที่มีชื่อเสียงจากทั่วทุกภาคของประเทศมาร่วมพิธี ตัวอย่างเช่น พระเครื่องที่ระลึกงานฉลอง 25 พุทธศตวรรษ เหรียญพระแก้วมรกตงานสมโภชกรุงรัตนโกสินทร์ 200 ปี พ.ศ. 2525  เหรียญพระชัยหลังช้าง สร้างในมหามงคลสมัยที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ทรงเจริญพระชนมพรรษา 5 รอบ 60 พรรษา ปี พ.ศ. 2530 เหรียญสมเด็จพระนเรศวรมหาราช รุ่น "สู้" ซึ่งสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ มีรับสั่งให้สร้างขึ้นเพื่อพระราชทานเป็นขวัญกำลังใจให้กับทหารตำรวจและอาสาสมัครผู้ปฏิบัติหน้าที่ในสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ ฯลฯ


พระเครื่องที่ได้รับการถ่ายทอดพลังจิตไว้อย่างสมบูรณ์ หากผู้นำไปสักการบูชาเป็นผู้มีศีลธรรม ไม่นำไปใช้ในทางทุจริตหรือประพฤติมิชอบ พระเครื่องก็ย่อมมีความศักดิ์สิทธิ์ มีผลทุกอย่างตามที่ท่านผู้ปลุกเสกอธิษฐานไว้ว่าให้เกิดผลอะไร ยกตัวอย่าง พระคำข้าว ของหลวงพ่อฤาษีลิงดำ วัดท่าซุง จังหวัดอุทัยธานี จะเน้นให้ผลไปในทางลาภสักการะ หรือ พระหางหมาก ที่ท่านสร้าง จะให้ผลหนักไปในทางเจรจาโน้มน้าวใจคน

พระครูวิหารกิจจานุการ (ปาน โสนนฺโท)
วัดบางนมโค พระนครศรีอยุธยา
พระเครื่องของ หลวงพ่อปาน วัดบางนมโค จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ท่านไม่รับรองเรื่องคงกระพันชาตรี ท่านว่าเรื่องนี้เป็นกฏของกรรม พระของท่านเป็นพระหมอ แก้โรคทุกอย่าง ใครป่วยเป็นโรคอะไรก็ตาม นำพระใส่ลงไปในขันน้ำ แล้วอาราธนาขอบารมีพระพุทธเจ้าและสัตว์พาหนะ  ทำน้ำมนต์รักษาโรค  ใช้ในทางค้าขาย เมตตามหานิยม หรือกันผีสางก็ได้

ถ้าหากว่าถูกงูหรือสัตว์มีพิษกัด ให้เอาพระจุ่มน้ำแล้วอาราธนาบารมีพระพุทธเจ้าและสัตว์พาหนะให้ดูดพิษนั้นออกให้หมด แล้วเอาหลังพระแปะลงไปที่แผล เอาศีรษะท่านขึ้นมาทางหัวเรา จะถูกกัดที่เท้าหรือที่ข้อเท้าก็แปะได้ เมื่อแปะลงไปแล้วพระจะเริ่มดูดพิษ ขณะที่พิษยังไม่หมดพระจะติดแน่นอยู่ เมื่อพิษหมดแล้วพระจะหลุดออกง่าย  เคยมีทหารเรือถูกงูเห่ากัด ก็ใช้พระของหลวงพ่อปานช่วยดูดพิษออก พอถึงเดือน 12 ทอดกฐิน คณะทหารเรือแห่กันมารับพระประมาณ 400-500 คน บอกว่ามาขอรับพระแก้งูกัด

พระเครื่อง หลวงพ่อปาน วัดบางนมโค พระนครศรีอยุธยา
พระของหลวงพ่อปานมีด้วยกัน 6 พิมพ์ จำแนกตามชนิดของสัตว์ที่ปรากฏบนองค์พระ ได้แก่ รูปหนุมาน รูปไก่ รูปครุฑ รูปปลา รูปเม่น และรูปนกกระจาบ  แบบพระของท่านจะไม่ค่อยเหมือนกัน เพราะคนแกะพิมพ์พระมีหลายคนด้วยกัน  วิธีสร้างพระนั้นท่านว่าไม่ยาก แต่วิธีทำผงเพื่อบรรจุลงในพระพิมพ์นั้น เป็นเรื่องยากมาก เพราะผู้ทำต้องทรงสมาบัติ 8  ถ้าหากจะทำพระพิมพ์นกกระจาบ ต้องเอาผ้าขาวมาเสกให้เป็นนกกระจาบ นกกระจาบจะกางปีกขึ้น มีคาถาอยู่ใต้ปีก ก็ให้ลอกคาถานั้นมาทำเป็นผง หรือหากจะทำพระพิมพ์หนุมาน หรือไก่ หรือครุฑ หรืออะไรก็ตาม ต้องนำผ้าขาวมาเสกเป็นสัตว์ชนิดนั้น ๆ สัตว์จะแสดงอาการให้คาถาปรากฏที่ตัว แล้วก็นำคาถานั้นมาทำผงเพื่อบรรจุลงในพระพิมพ์  เวลาทำผงต้องนั่งปลุกเสกอยู่ในพระอุโบสถ อดข้าว 7 วัน 7 คืน เข้าสมาบัติกันเต็มที่ ออกจากที่ไม่ได้

การแจกพระสมัยนั้น หลวงพ่อปานท่านแจกจริง ๆ แล้วก็ไม่ใช่แจกเฉย ๆ หุงข้าวเลี้ยงคนที่มารับพระอีกด้วย คนมากันมืดฟ้ามัวดิน แจกกันคนละองค์ แต่คนรับก็ฉลาด มารับหัวแถวแล้วก็เดินไปยืนท้ายแถวเวียนมารับใหม่ วันต่อมา หลวงพ่อรู้ทัน พอแจกแล้วก็เอาปูนแดงที่เขากินกับหมากมาป้ายที่เสื้อ คนรับเขาก็ฉลาดอีก พอรับพระเสร็จ ออกไปข้างนอก ก็กลับเอาเสื้อข้างนอกเข้าข้างในเสีย แล้วกลับมารับใหม่

ตอนช่วงท้ายชีวิตของหลวงพ่อปาน ท่านทำผ้ายันต์เป็นรูปของท่านและยันต์เกราะเพชร จำนวนหลายพันผืนสำหรับแจกญาติโยมพุทธบริษัท  คราวหนึ่ง นายประยงค์ ตั้งตรงจิตร เจ้าของห้างขายยาตราใบโพธิ์ พิมพ์มาถวายหลวงพ่อปาน หลวงพ่อปานก็ให้ หลวงพ่อเล็ก เกสโร (เจ้าอาวาสวัดบางนมโคต่อจากหลวงพ่อปาน) นำไปเสก หลวงพ่อเล็กท่านได้สมาบัติ 8 ท่านเสกอยู่สามเดือน ถือว่าครบไตรมาสพรรษาหนึ่ง  แล้วก็นำมาถวายหลวงพ่อปาน หลวงพ่อปานท่านเห็นเข้า ก็โบกไม้โบกมือว่า ไม่เอา ๆ ยังไม่เสร็จ ยังใช้ไม่ได้

หลวงพ่อเล็กท่านก็นึกในใจว่า เราเข้าถึงสมาบัติ 8 ขนาดนี้ยังใช้ไม่ได้ แล้วใครจะเสกยิ่งไปกว่านี้  แล้วท่านก็นำกลับไปทำใหม่ คราวนี้ท่านบวงสรวงชุมนุมเทวดา อาราธนาบารมีพระพุทธเจ้าทุก ๆ พระองค์ พระปัจเจกพุทธเจ้าทุก ๆ พระองค์ พระอริยสาวกทั้งหมด พรหมทั้งหมด เทวดาทั้งหมด ครูบาอาจารย์ทั้งหมด เมื่ออาราธนาแล้วก็เห็นท่านมากันครบถ้วน เสก 10 นาทีแล้วท่านก็กลับ หลวงพ่อเล็กทำแบบนี้อยู่ 6 วัน พอวันที่ 7 ทุกท่านมา แต่ไม่มีใครทำ ท่านบอกว่าไม่มีอะไรจะบรรจุแล้ว คุณจะให้ฉันทำอะไร 

พอครบ 7 วัน ท่านก็นำกลับไปถวายหลวงพ่อปาน  คราวนี้ หลวงพ่อปานกล่าวชมว่า อย่างนี้สิ ถึงจะใช้ได้ ท่านบอกว่า การที่เราจะเสกพระหรืออะไรก็ตาม ถ้าเสกด้วยกำลังของเราไม่ช้าก็เสื่อม ถ้าเราเอาตัวของเราออกไปเสีย แล้วอาราธนาบารมีพระพุทธเจ้าทุก ๆ พระองค์ พระปัจเจกพุทธเจ้าทุก ๆ พระองค์ พระอริยสาวกทั้งหมด พรหมหรือเทวดาทั้งหมด ให้ท่านมาช่วย ท่านทำประเดี๋ยวเดียว 2-3 นาทีก็เสร็จ ดีกว่าเราทำ 1,000 ปี

ครูบาพรหมจักรสังวร วัดพระพุทธบาทตากผ้า ลำพูน (ขวา)
พิธีพุทธาภิเษกนิยมกระทำกันภายในพระอุโบสถตามฤกษ์ยามที่โหราจารย์คำนวณ  สำหรับพระอริยเจ้าผู้ทรงฌานแล้ว ท่านไม่จำเป็นต้องไปนั่งอยู่ในพิธีด้วยก็ได้ ท่านสามารถส่งกระแสจิตมาแทน จิตที่มีพลัง ไม่ว่าจะอยู่ห่างไกลเพียงใดก็ส่งถึงกันได้ ยกตัวอย่างเมื่อครั้งที่วัดบวรนิเวศวิหาร ทำพิธีพุทธาภิเษกรูปพระนเรศวรในปี พ.ศ. 2518  ครูบาพรหมจักรสังวร วัดพระพุทธบาทตากผ้า จังหวัดลำพูน ท่านติดภารกิจสำคัญ ไม่สามารถเดินทางเข้าร่วมพิธีพุทธาภิเษกได้ แต่ท่านรับปากว่า เมื่อถึงเวลา 16:00 น. ตรงตามกำหนดเวลาพุทธาภิเษกที่วัดบวรนิเวศวิหาร ท่านจะเข้ากุฏิใส่กลอน ส่งกระแสจิตมาช่วยแทน


เช่นเดียวกับเมื่อครั้งที่วัดสัมพันธวงศ์ กรุงเทพฯ ประกอบพิธีพุทธาภิเษกพระเครื่องหลวงปู่แหวน สุจิณฺโณ ในปี พ.ศ. 2517 มีพระเถระผู้ทรงคุณเข้าร่วมพิธีเป็นจำนวนมาก ครั้งนั้น หลวงปู่แหวน สุจิณฺโณ วัดดอยแม่ปั๋ง เชียงใหม่ และ หลวงปู่ขาว อนาลโย วัดถ้ำกลองเพล จังหวัดอุดรธานี (ปัจจุบัน อยู่ในเขตจังหวัดหนองบัวลำภู) ไม่ได้เข้าร่วมพิธีเนื่องจากชราภาพมาก แต่ท่านก็ได้แผ่พลังจิตมาในวันทำพิธี

พระภิกษุพระยานรรัตนราชมานิต (เจ้าคุณนรฯ)
วัดเทพศิรินทราวาส กรุงเทพฯ
อีกเรื่องที่กล่าวขานกันมากคือ ในปี พ.ศ. 2505 เมื่อครั้งที่กรมการรักษาดินแดน จัดสร้างพระบรมรูปพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 6 ประดิษฐานบนพระแท่นหินอ่อน ณ สวนเจ้าเชตุ เพื่อเป็นพระบรมราชานุสรณ์เฉลิมพระเกียรติในพระราชกรณียกิจที่พระองค์ทรงริเริ่มกิจการรักษาดินแดน ครั้งนั้น มีการจัดสร้าง เหรียญพระบิดาแห่งกิจการรักษาดินแดน เป็นพระบรมฉายาลักษณ์ของล้นเกล้า รัชกาลที่ 6 ทำด้วยทองขาว และได้ประกอบพิธีพุทธาภิเษก โดยนิมนต์พระเกจิอาจารย์ชื่อดังจากสำนักต่าง ๆ เข้าร่วมพิธีเป็นจำนวนมาก อาทิ หลวงปู่เส่ง วัดกัลยาณมิตร หลวงพ่อเงิน วัดดอนยายหอม หลวงพ่อเต๋ วัดสามง่าม หลวงพ่อจง วัดหน้าต่างนอก พ่อท่านคล้าย วาจาสิทธิ์ ฯลฯ รวมถึง ท่านธมฺมวิตกฺโกภิกขุ หรือ พระภิกษุพระยานรรัตนราชมานิต วัดเทพศิรินทราวาส กรุงเทพฯ ด้วย

เหรียญพระบิดาแห่งกิจการรักษาดินแดน พ.ศ. 2505
เป็นที่ทราบกันอยู่ก่อนแล้วว่า ท่านเจ้าคุณนรฯ จะไม่เดินทางออกนอกวัด แต่จะนั่งปลุกเสกอยู่ภายในกุฏิของท่านที่วัดเทพศิรินทราวาส เพื่อส่งกระแสจิตมาร่วมในพิธีนี้ อย่างไรก็ตาม ในมณฑลพิธีที่ประกอบพิธีพุทธาภิเษก ได้จัดเตรียมอาสนะเปล่าสำหรับท่านเจ้าคุณนรฯ ไว้ด้วย หลังจากเสร็จพิธี พระเถระรูปหนึ่งซึ่งนั่งอยู่ข้างอาสนะเปล่าที่จัดเตรียมไว้สำหรับท่านเจ้าคุณนรฯ ได้สอบถามท่านเจ้ากรมฯ ว่า เป็นอาสนะสำหรับพระรูปใด เห็นมานั่งปรกอยู่ เสร็จแล้วก็หายไปเฉย ๆ  คำพูดของพระเถระรูปนั้นสร้างความประหลาดใจให้กับทุกคน เพราะต่างก็เห็นตรงกันว่า อาสนะนั้นว่างเปล่าอยู่ตลอดเวลา และตลอดพิธีกรรม ไม่มีผู้ใดไปนั่งอยู่บนนั้น

พระผงรูปหลวงปู่ศุข วัดปากคลองมะขามเฒ่า ชัยนาท พ.ศ. 2508
พิธีพุทธาภิเษกของบางสำนัก อาจมีการบวงสรวงอัญเชิญดวงวิญญาณของครูบาอาจารย์เจ้าของตำรับพระเครื่องนั้น ๆ หรือดวงวิญญาณของเจ้าอาวาสองค์ก่อน ๆ มาร่วมพิธีด้วย ถึงแม้ท่านเหล่านั้นจะมรณภาพไปแล้วก็ตาม เช่นเมื่อครั้งที่ วัดปากคลองมะขามเฒ่า จังหวัดชัยนาท สร้าง พระผงรูปหลวงปู่ศุข ปี พ.ศ. 2508 นอกจากนิมนต์พระเกจิอาจารย์จากสำนักต่าง ๆ มาร่วมพิธีแล้ว ได้อัญเชิญดวงวิญญาณของ หลวงปู่ศุข เกสโร อดีตเจ้าอาวาสวัดปากคลองมะขามเฒ่าและเป็นพระอาจารย์ของพลเรือเอกพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์ เข้าร่วมปลุกเสกด้วย

พระสมเด็จเผ่า วัดอินทรวิหาร กรุงเทพฯ พ.ศ. 2495
เมื่อคราวที่ วัดอินทรวิหาร บางขุนพรหม กรุงเทพฯ ประกอบพิธีพุทธาภิเษก พระสมเด็จเผ่า ซึ่ง พลตำรวจเอกเผ่า ศรียานนท์ อธิบดีกรมตำรวจในขณะนั้นเป็นประธานการจัดสร้าง เล่ากันว่า ในวันประกอบพิธี คือวันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2495 สมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) ได้เสด็จลงจากพรหมโลกเข้าร่วมพิธีปลุกเสกด้วย

หนังสือ "ประสบการณ์ทางวิญญาณ" ของ ท่านอาจารย์ทองทิว สุวรรณทัต เล่าถึงเหตุการณ์ในครั้งนั้นว่า พระสมเด็จที่สร้างขึ้น มีมวลสารเก่าของท่านเจ้าประคุณสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต) ผสมอยู่ไม่น้อย ได้มาจากพระสมเด็จวัดระฆัง พระสมเด็จกรุบางขุนพรหม ที่ชำรุดแล้วนำมาบดเป็นผง และยังมีผงวิเศษที่สมเด็จโตมอบให้กับหลวงปู่ภู วัดอินทรวิหาร เก็บรักษาไว้  นอกจากนี้ ยังมีส่วนผสมของผงตะไบพระกริ่งวัดสุทัศน์รุ่นปี พ.ศ. 2485 และผงวิเศษต่าง ๆ ที่บรรดาพระเกจิอาจารย์มอบให้

การบวงสรวงสังเวย การสร้างและพิธีพุทธาภิเษก กระทำตามแบบแผนพิธีกรรมที่ถูกต้อง  พระคณาจารย์ผู้เข้าร่วมพิธี ก็ล้วนเป็นพระเถระผู้ทรงวิทยาคมแก่กล้า

นอกจากพระราชาคณะและพระคณาจารย์ผู้ทรงคุณวิเศษเลื่องลือ เป็นที่รู้จักกันแล้ว พลตำรวจเอกเผ่า ศรียานนท์ ยังได้เชิญ พลเรือตรี หลวงสุวิชานแพทย์ เข้าร่วมในพิธีกรรมครั้งนั้นด้วย เป็นที่ทราบกันดีว่า คุณหลวงสุวิชานแพทย์ท่านนี้ เป็นผู้มีญาณวิเศษ สามารถติดต่อกับโอปปาติกะในทางสมาธิจิต

พลเรือตรี หลวงสุวิชานแพทย์
ขณะที่พระราชาคณะและพระคณาจารย์ทั้งหลายกำลังเจริญพระพุทธมนต์อยู่นั้น คุณหลวงสุวิชานแพทย์ได้นั่งสมาธิ และในขณะที่จิตสงบ ก็ได้เห็นสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต) กำลังพินิจพิจารณาสิ่งของต่าง ๆ ในวงด้ายสายสิญจน์ ซึ่งเป็นสรรพวัตถุที่จะประมวลเข้าพิธีกรรม อันมีผงเกสรและดอกไม้ต่าง ๆ รวมทั้งแม่พิมพ์ เมื่อเป็นที่พอใจแล้ว ท่านก็เสด็จกลับขึ้นสู่พรหมโลก

จากนั้น คุณหลวงสุวิชานแพทย์ ยังได้ทราบโดยญาณอีกว่า สมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต) จะเสด็จจากพรหมโลกเข้าสู่มงคลพิธี ในเวลา 15:00 น.

พระผงมงคลมหาลาภ วัดสัมพันธวงศ์ กรุงเทพฯ พ.ศ. 2499
เรื่องต่อมา จากหนังสือเล่มเดียวกัน เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในปี พ.ศ. 2499 เมื่อครั้งที่ วัดสัมพันธวงศ์ กรุงเทพฯ  ประกอบพิธีพุทธาภิเษก พระผงมงคลมหาลาภ  มีพระราชาคณะและพระคณาจารย์ผู้ทรงคุณวิเศษต่าง ๆ เข้าร่วมพิธีด้วยเป็นจำนวนมาก

เมื่อได้ฤกษ์ก็บังเกิดนิมิตประหลาด แสงแดดซึ่งกำลังแผดกล้ากลับเปลี่ยนเป็นมืดครึ้ม มีเมฆฝนมืดทึบเคลื่อนมาปกคลุมทั่วท้องฟ้า  คุณหลวงสุวิชานแพทย์เห็นนิมิตดังนั้น จึงรีบเข้าไปสักการบูชาพระพุทธรูปในพระอุโบสถ เพราะท่านทราบว่า นิมิตประหลาดเช่นนี้ คงมิใช่เกิดขึ้นโดยธรรมชาติ

แล้วก็เป็นจริงดังคาด เพราะเมื่อคุณหลวงนั่งสมาธิได้สักครู่ ก็ทราบว่า สมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต) ได้เสด็จมาถึงแล้ว แต่ยังไม่เข้าที่ประทับด้วยยังไม่มีผู้ใดอัญเชิญ ท่านอาจารย์จึงออกจากสมาธิ ให้เจ้าหน้าที่ทำพิธีอัญเชิญเจ้าประคุณสมเด็จฯ เข้าสู่ที่ประทับทันที เมื่อจัดการทุกอย่างเป็นที่เรียบร้อย พยับเมฆที่บดบังแสงอาทิตย์ก็เคลื่อนออก บังเกิดแสงสว่างแผดจ้าไปทั่วท้องฟ้าอีกครั้ง

เหรียญสองหน้า "สมเด็จโต - หลวงปู่ทวดเหยียบน้ำทะเลจืด" พ.ศ. 2517
มอบเป็นที่ระลึกให้กับผู้บริจาคทรัพย์สร้างพระอุโบสถ วัดผาทั่ง อุทัยธานี
แม้ว่าสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) จะมรณภาพไปนานแล้วก็ตาม แต่ก็มีเรื่องเล่าเกี่ยวกับท่านอยู่เสมอ ๆ เช่น เมื่อครั้งที่คณะศิษยานุศิษย์ ผู้มีความเคารพศรัทธาในท่านเจ้าประคุณสมเด็จฯ ดำเนินการจัดสร้าง เหรียญสมเด็จโต ขึ้น เพื่อหาทุนสร้างพระอุโบสถ วัดผาทั่ง จังหวัดอุทัยธานี 

เหรียญที่สร้างขึ้นในครั้งนั้นเป็นเหรียญสองหน้า มี 3 แบบด้วยกัน คือ เหรียญสองหน้า-สมเด็จโตกับหลวงปู่ทวดเหยียบน้ำทะเลจืด เหรียญสองหน้า-สมเด็จโตกับหลวงปู่ศุข วัดปากคลองมะขามเฒ่า เหรียญสองหน้า-สมเด็จโตกับพระประธานวัดระฆังโฆสิตาราม

เล่ากันว่า "เบื้องบน" มีบัญชาให้นำเหรียญที่จัดสร้างขึ้นนี้ ไปให้ หลวงปู่ทิม อิสริโก วัดละหารไร่ จังหวัดระยอง ปลุกเสกด้วย 

พิธีพุทธาภิเษกจัดขึ้นที่พระอุโบสถ วัดระฆังโฆสิตาราม กรุงเทพฯ ในปี พ.ศ. 2517  มีพระเถระผู้ทรงวิทยาคมเข้าร่วมพิธีเป็นจำนวนมาก อาทิ สมเด็จพระญาณสังวร (สมเด็จพระสังฆราชองค์ที่ 19) สมเด็จพระธีรญาณมุนี วัดจักรวรรดิราชาวาส หลวงปู่โต๊ะ วัดประดู่ฉิมพลี หลวงปู่เส่ง วัดกัลยาณมิตร หลวงพ่อกี๋ วัดหูช้าง พระอาจารย์ผ่อง จินดา วัดจักรวรรดิราชาวาส ฯลฯ  แผ่นโลหะที่ใช้สร้างเหรียญ เสกโดยหลวงปู่แหวน สุจิณฺโณ วัดดอยแม่ปั๋ง จังหวัดเชียงใหม่ และตลอดเวลาที่ทำพิธีพุทธาภิเษก คณะศิษย์พากันนุ่งขาวห่มขาว สมาทานศีล และสวดพระคาถาชินบัญชรต่อเนื่องกันไปตลอดทั้งวันคืน

เมื่อเสร็จพิธีพุทธาภิเษกในพระอุโบสถวัดระฆังโฆสิตารามแล้ว คณะศิษย์ได้นำเหรียญทั้งหมดมาที่วัดละหารไร่ เพื่อให้หลวงปู่ทิมปลุกเสกอีกครั้งตามที่ "เบื้องบน" มีบัญชา  ตอนแรก กรรมการวัดละหารไร่พากันคัดค้าน แต่หลวงปู่ทิมท่านเห็นว่า เจตนาการสร้างเหรียญนี้เป็นกุศลเจตนาเพื่อหาทุนไปสร้างพระอุโบสถถวายให้วัดในถิ่นทุรกันดาร ท่านก็อนุญาต จึงนำเหรียญทั้งหมดวางในถาดซ้อนบนลังบรรจุ พระกริ่งชินบัญชร ซึ่งหลวงปู่กำลังทำพิธีอยู่

หลวงปู่ทิม อิสริโก วัดละหารไร่ ระยอง
ขณะที่หลวงปู่ทิมทำพิธีปลุกเสกอยู่ภายในกุฏิในเวลากลางคืนนั้น คณะศิษยานุศิษย์สมเด็จโตทั้งหลายก็นุ่งขาวห่มขาว สวดพระคาถาชินบัญชรอยู่ด้านหน้ากุฏิ คณะศิษยานุศิษย์ที่อยู่กรุงเทพฯ ก็นั่งสมาธิส่งกระแสจิตไปด้วยเช่นกัน มีศิษย์ท่านหนึ่งได้ ทิพจักขุ หรือ ตาทิพย์ เป็นอภิญญาอย่างหนึ่งในอภิญญาหก เล่าว่า หลวงปู่ทิมท่านไม่ได้ปลุกเสกเอง ถาดที่บรรจุเหรียญเปล่งประกายรัศมีสว่างจ้าไปทั่วบริเวณ แล้วค่อย ๆ หมุนตัวลอยขึ้นไปเบื้องบน มีเทวดาและพรหมมารับขึ้นไปทำพิธีข้างบนอีกครั้งหนึ่ง  ผู้เป็นประธานในพิธีได้ใช้คทาแก้วคนเหรียญในถาด  ศิษย์ผู้ได้ทิพจักขุนี้ โดยปรกติไม่นิยมแขวนพระเครื่อง เพราะเป็นผู้ปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐาน ถึงกับยอมรับในความอัศจรรย์และนำเหรียญนี้ไปแขวนติดตัว

เหรียญพระอาจารย์จวน กุลเชฏโฐ วัดเจติยาคีรีวิหาร (ภูทอก) พ.ศ. 2532
มีเหรียญพระคณาจารย์จำนวนไม่น้อยที่เปล่งอานุภาพให้ได้รับรู้ถึงความศักดิ์สิทธิ์ อาจเป็นด้วยพลังจิตอันแก่กล้าที่ครูบาอาจารย์ถ่ายทอดลงสู่เหรียญนั้น ๆ   ยกตัวอย่าง เหรียญรูปใบโพธิ์ ท่านพระอาจารย์จวน กุลเชฏโฐ วัดเจติยาคีรีวิหาร (ภูทอก) ปี พ.ศ. 2532 สร้างเป็นที่ระลึกในวโรกาสที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว เสด็จพระราชดำเนินไปทรงเปิดเจดีย์พิพิธภัณฑ์ท่านพระอาจารย์จวน

หลวงปู่หลุย จนฺทสาโร วัดถ้ำผาบิ้ง  (ยืน)
หลวงปู่ชอบ ฐานสโม วัดป่าสัมมานุสรณ์ (นั่ง)
เหรียญนี้สร้างขึ้นหลังจากที่ท่านพระอาจารย์จวนมรณภาพไปแล้ว หลวงปู่หลุย จนฺทสาโร วัดถ้ำผาบิ้ง  จังหวัดเลย แผ่เมตตาอธิษฐานจิตปลุกเสกตลอดพรรษา และ หลวงปู่ชอบ ฐานสโม วัดป่าสัมมานุสรณ์ จังหวัดเลย ปลุกเสกเพิ่มเติมในภายหลังอีก มีผู้เก็บเหรียญนี้ไว้บูชาที่บริษัท โรงงานของบริษัทถูกไฟไหม้อยู่สองวันสองคืน ตู้เหล็กที่อยู่ใกล้ยังละลาย แต่เหรียญพระอาจารย์จวน นอกจากจะไม่หลอมละลายแล้ว แม้แต่ซองพลาสติกที่ใส่เหรียญ และกระดาษที่พิมพ์บอกชื่อเหรียญ ก็ไม่ไหม้ละลายเช่นกัน

เหรียญ หลวงปู่แหวน สุจิณฺโณ รุ่นรางปืน พ.ศ. 2517
วัดสัมพันธวงศ์ กรุงเทพฯ จัดสร้าง
เล่ากันว่า.. คหบดีเจ้าของโรงแรมใหญ่แห่งหนึ่งทางภาคใต้ เก็บสะสมพระเครื่องไว้เป็นจำนวนมาก ท่านผู้นี้มีวิธีเลือกเก็บพระโดยนำไปแขวนคอไก่แล้วยิงด้วยปืน  พระส่วนใหญ่ยิงออกและยิงเข้า ทำไก่ตายไปเป็นจำนวนไม่น้อย แต่หากจ่อยิงแล้วยิงไม่ออก หรือยิงไม่เข้า ปรับเปลี่ยนปืนแล้วก็ยังยิงไม่ออก หรือยิงขนกระจุยแต่ไม่เข้า ท่านก็เก็บไว้ มีอยู่หลายรายการเหมือนกัน เท่าที่ทราบมา มีเหรียญหลวงปู่เขียว วัดหรงบน นครศรีธรรมราช เหรียญหลวงปู่แหวน สุจิณฺโณ หลังรางปืน ปี พ.ศ. 2517 เหรียญหลวงพ่อทา วัดพะเนียงแตก เหรียญหลวงพ่อเงิน วัดดอนยายหอม นครปฐม เหรียญสันติบาล หลวงพ่อเอีย วัดบ้านด่าน ปราจีนบุรี ฯลฯ

พระราชธรรมาภรณ์ (หลวงพ่อเงิน จนฺทสุวณฺโณ)
วัดดอนยายหอม นครปฐม
พระเครื่องของ หลวงพ่อเงิน วัดดอนยายหอม นครปฐม นั้น ขึ้นชื่อว่าโดดเด่นด้านคงกระพันชาตรีมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ในอดีต ท่านพลตำรวจโทประชา บูรณธนิต เคยถูกลอบยิงแต่ไม่ได้รับอันตรายเพราะท่านมีเหรียญหลวงพ่อเงินติดตัวอยู่

หลวงปู่เขียว อินฺทมุนี วัดหรงบน นครศรีธรรมราช
กล่าวถึง หลวงปู่เขียว อินฺทมุนี วัดหรงบน จังหวัดนครศรีธรรมราช ท่านเป็นพระเกจิอาจารย์ร่วมสมัยกับพ่อท่านคล้าย วัดสวนขัน พ่อท่านคลิ้ง วัดถลุงทอง ท่านเป็นคนพูดน้อย พูดเสียงดังแต่ใจดี มีวาจาสิทธิ์ สรีระของหลวงปู่เขียวยังคงเก็บรักษาอยู่ที่วัดหรงบนตราบเท่าทุกวันนี้ ไม่เน่าเปื่อยแต่อย่างใด


ย้อนกลับไปเมื่อ 40 ปีก่อน หลังจากที่หลวงปู่เขียวมรณภาพและได้ทำพิธีบำเพ็ญกุศลศพครบ 7 วันแล้ว ทางวัดได้เก็บศพของหลวงปู่เพื่อฌาปนกิจในปีถัดไป ระหว่างนั้น ได้จัดให้มีการสวดพระอภิธรรมบำเพ็ญกุศลทุกวันพระอย่างสม่ำเสมอ เมื่อถึงกำหนดวันฌาปนกิจ คณะกรรมการเกิดมีความคิดเห็นไม่ตรงกัน ฝ่ายหนึ่งเห็นว่า สภาพศพของหลวงปู่ยังคงดูปรกติดี จึงอยากเก็บรักษาไว้ ในขณะที่อีกฝ่ายหนึ่งเห็นว่าควรดำเนินการฌาปนกิจให้แล้วเสร็จตามประเพณี

เมื่อตกลงกันไม่ได้ ฝ่ายที่ต้องการเก็บรักษาสรีระของหลวงปู่ จึงพากันอธิษฐานขอให้สรีระไม่ไหม้ไฟ ส่วนฝ่ายที่เห็นว่าควรฌาปนกิจให้แล้วเสร็จ ก็รับปากว่า หากผ่านไปหนึ่งชั่วโมงแล้วสรีระของหลวงปู่ยังไม่ไหม้ไฟ ก็จะล้มเลิกการฌาปนกิจ

เมื่อถึงเวลาฌาปนกิจ คณะกรรมการวัดได้ยกร่างของหลวงปู่วางลงบนรางเหล็กซึ่งสุมไว้ด้วยถ่านและไม้จันทน์ จากนั้นก็จุดไฟ น้ำมันก๊าดที่เทไว้ในรางเหล็กก็เร่งไฟให้ลุกโชนท่วมร่างของหลวงปู่ เวลาผ่านไปหนึ่งชั่วโมง คณะกรรมการวัดและประชาชนนับพันที่มาร่วมไว้อาลัย เริ่มสังเกตเห็นว่าร่างของหลวงปู่ยังดูปรกติ จึงขึ้นไปอุ้มลงจากเมรุ ปรากฏว่า นอกจากสรีระจะไม่ไหม้ไฟแล้ว แม้กระทั่งจีวรที่ครองอยู่ก็ไม่ไหม้ไฟเช่นกัน

พระเทพสุทธาจารย์ (หลวงปู่โชติ คุณสมฺปนฺโน)
วัดวชิราลงกรณวรารามวรวิหาร นครราชสีมา
เหรียญโสฬสระลึกชาติ ที่ หลวงปู่โชติ คุณสมฺปนฺโน สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2516 จัดเป็นวัตถุมงคลวิเศษสุดยอดที่ท่านตั้งใจสร้างเพื่อนำขึ้นทูลเกล้าฯ ถวายพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวและสมเด็จพระบรมโอรสาธิราช สยามมกุฎราชกุมาร รวมถึงมอบให้ศิษยานุศิษย์ไว้เป็นที่ระลึกก่อนที่ท่านจะละสังขาร

เหรียญโสฬสระลึกชาติ หลวงปู่โชติ คุณสมฺปนฺโน พ.ศ. 2516
เล่าว่า ในการทำแบบของเหรียญ เมื่อศิษย์ผู้สร้างนำตัวอย่างเหรียญมาให้ท่านดูก่อนที่จะลงบล็อก หลวงปู่ได้พิจารณาดูแล้วดูอีก ลุกเดินออกมาส่องดูกับแสงสว่างที่ระเบียงกุฏิหน้าถ้ำ แล้วกลับไปนั่งที่เดิม หยิบกระดาษมาจดรายการที่ต้องการให้แก้ไขรวม 7 รายการ เช่น องค์ท่านอ้วนไป ระดับสายตาทั้งสองข้างไม่อยู่ในแนวเดียวกัน ตัวหนังสือไม่สมดุลกัน เป็นต้น

ด้วยเหตุที่ระยะเวลากระชั้นชิด เกรงจะสร้างเสร็จไม่ทัน ศิษย์ผู้สร้างจึงไม่ได้บอกให้ช่างแก้ไขแบบตามที่หลวงปู่เขียนให้ แต่ที่แปลกมากคือ เมื่อไปรับเหรียญมา เหรียญที่สร้างมานั้น กลับได้รับการแก้ไขตามที่หลวงปู่เขียนบอกให้แก้ทุกประการ

ยิ่งไปกว่านั้นคือ เมื่อตอนไปรับเหรียญ ช่างบอกว่า "..เหรียญหลวงพ่อเฮี้ยนเหลือเกิน พอปั๊มครบจำนวนที่สั่ง (9,999 เหรียญ) บล็อคด้านหลังรูปหลวงพ่อก็แตกร้าวผ่ากึ่งกลางทันที จะบัดกรีหรือเชื่อมต่ออย่างไรก็ไม่สามารถใช้พิมพ์ได้อีก.."

หลวงปู่โชติ คุณสมฺปนฺโน เป็นพระเถระสายวิปัสสนากรรมฐาน ท่านเป็นศิษย์ของ หลวงปู่ดูลย์ อตุโล รับนิมนต์จากพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว เป็นเจ้าอาวาสองค์แรกของวัดวชิราลงกรณวรารามวรวิหาร อำเภอปากช่อง จังหวัดนครราชสีมา หลวงปู่โชติ ได้รับการกล่าวขานถึงความศักดิ์สิทธิ์ว่า ท่านสามารถเห็นเหตุการณ์ล่วงหน้า รู้ใจและดักใจคน ห้ามลมห้ามฝน รู้ภาษาสัตว์ ย่นระยะทาง แบ่งภาคปรากฏในที่ต่างกันในเวลาเดียวกันได้

ครูบาชัยยะวงศาพัฒนา วัดพระพุทธบาทห้วยต้ม ลำพูน
ในบรรดาพระเครื่องที่ครูบาอาจารย์ทั้งหลายสร้างขึ้น อาจกล่าวได้ว่า "พระรอดชานหมาก" ของ ครูบาชัยยะวงศาพัฒนา วัดพระพุทธบาทห้วยต้ม อำเภอลี้ จังหวัดลำพูน  มีความเป็นมาที่แปลกและอัศจรรย์ที่สุด เป็นสุดยอดปรารถนาของศิษยานุศิษย์ผู้มีเคารพศรัทธาในองค์หลวงปู่เป็นอย่างมาก

ครูบาชัยยะวงศาพัฒนา หรือครูบาวงศ์ เป็นพระสุปฏิปันโนผู้ปฏิบัติดีปฏิบัติชอบและเป็นพระนักพัฒนา เป็นที่เคารพนับถือของคณะสงฆ์และประชาชนทั่วไป โดยเฉพาะชาวกะเหรี่ยงซึ่งหลวงปู่ได้เมตตาให้การสงเคราะห์อนุเคราะห์ให้มีวิถีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น  เป็นที่ยอมรับในหมู่พระธุดงค์ว่า หลวงปู่เป็นพระทรงอภิญญา 6  หลวงปู่สิม พุทธาจาโร วัดถ้ำผาปล่อง เคยพูดถึงหลวงปู่ว่า "..ครูบาวงศ์องค์นี้พระธาตุเยอะนะ.." หลวงปู่สิมท่านคงจะทราบว่า หลวงปู่ท่านเป็นผู้ที่มีบารมีเกี่ยวกับพระธาตุมาก


มีครอบครัวหนึ่ง สามีพาภรรยาไปกราบหลวงปู่ที่วัดพระพุทธบาทห้วยต้ม ภรรยานับถือศาสนาคริสต์ จึงไม่ศรัทธาหลวงปู่ ก่อนจะลากลับ หลวงปู่ได้คายชานหมากออกจากปาก ห่อใส่กระดาษทิชชู่แล้วยื่นให้ พร้อมกับบอกว่าห้ามเปิดห่อชานหมาก รอให้ผ่านไปเจ็ดวันจึงค่อยเปิดออกดู เมื่อครบกำหนดเจ็ดวันผ่านไป ภรรยาได้เปิดห่อชานหมากดู ปรากฏว่า ชานหมากของหลวงปู่ได้กลายสภาพเป็นพระรอด  นับแต่นั้นมา ภรรยาจึงเริ่มเกิดความศรัทธาในองค์หลวงปู่และเปลี่ยนมานับถือศาสนาพุทธในที่สุด

เรื่อง ชานหมากกลายสภาพเป็นพระรอด นี้ มีลูกศิษย์จำนวนไม่น้อยได้ประสบมาด้วยตนเอง เมื่อประมาณปี พ.ศ. 2538 หลวงปู่เข้ารับการตรวจสุขภาพและรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลศิริราช มีลูกศิษย์กลุ่มหนึ่งทราบข่าวได้เข้าเยี่ยมนมัสการ ก่อนจะลากลับ เห็นหลวงปู่หยิบชานหมากแห้ง ๆ มาไว้ในมือเพื่อเตรียมแจก ทุกคนที่ไปกราบท่านในวันนั้นต่างก็ดีใจที่จะได้รับแจกชานหมาก ในขณะที่ท่านกำลังยื่นให้ถึงมือแต่ละคนนั้น ยังเป็นเพียงชานหมากธรรมดา แต่พอตกถึงมือแต่ละคนแล้ว ชานหมากนั้นกลับกลายเป็นพระรอด  

ชานหมากกลายสภาพเป็นพระรอด
อีกเรื่องหนึ่ง เกิดขึ้นกับคณะแสวงบุญที่เดินทางไปกราบสังเวชนียสถานที่ประเทศอินเดีย เมื่อปี พ.ศ. 2535 บ่ายวันหนึ่ง ขณะที่หลวงปู่และคณะผู้แสวงบุญกำลังเดินทางโดยรถโดยสาร คุณสุปรีดา (กราบขออนุญาตเอ่ยนาม) ซึ่งเป็นผู้ดูแลคณะทัวร์ได้นำนมแลคตาซอยชนิดกล่องที่นำไปจากเมืองไทย ถวายเป็นน้ำปานะแก่หลวงปู่ ท่านรับไปดื่มอยู่ครู่หนึ่งแล้วเรียกให้คุณสุปรีดาไปรับกล่องคืน 

เมื่อเธอรับกล่องนมคืนมานั้น บรรดาศิษย์ที่อยู่ในรถคันนั้นขอให้เธอเขย่ากล่องนมดูว่ามีปริมาณนมเหลืออยู่มากน้อยเท่าใด เพื่อจะได้แบ่งปันกันดื่มต่อ เพราะบรรดาศิษย์ทั้งหลายถือว่า ของที่เหลือจากหลวงปู่ฉัน เป็นของดีที่หลวงปู่มอบให้ จะนำมาแบ่งกันรับประทาน ดังนั้น คุณสุปรีดาจึงลองเขย่ากล่องนม ปรากฏว่ามีเสียงดังเหมือนมีของบางอย่างกลิ้งไปมาอยู่ภายในกล่อง

ทุกคนจึงให้เธอฉีกกล่องดู แต่ฉีกไม่ได้ เพราะกล่องเหนียว ด้วยความอยากรู้อยากเห็นมาก คุณลุงที่มาด้วยท่านหนึ่งจึงใช้มีดคัตเตอร์ผ่ากล่องนั้นออก ปรากฏว่าทุกคนต้องตกตะลึง เพราะว่ามี พระรอด อยู่ในกล่องนมนั้น 

ทุกคนต่างยกมือขึ้นเหนือศีรษะ กล่าวคำว่า สาธุ สาธุ สาธุ พร้อมกัน ต่างแสดงความยินดีกับคุณสุปรีดา เมื่อกลับถึงกรุงเทพฯ เธอได้นำไปเลี่ยมทองและอาราธนานำติดตัวตลอดเวลา

การเดินทางไปอินเดียในครั้งนั้น ไม่เพียงแต่คุณสุปรีดาเท่านั้นที่โชคดีได้พระรอด ยังมีอีกหลายคนในคณะที่ได้พระรอดโดยที่หลวงปู่ยื่นคำหมากที่เคี้ยวออกจากปากส่งให้ ศิษย์บางคนที่ยังไม่เคยได้ หรือผู้ที่ยังไม่เชื่อ หากมีวาสนาก็มักจะได้พระรอดเป็นที่อัศจรรย์เสมอ ตลอดการเดินทางในครั้งนั้น มีผู้ได้รับพระรอดจากหลวงปู่คนละองค์เป็นจำนวนถึง 15 คนด้วยกัน เรื่องลักษณะนี้เป็นอจินไตย


อิทธิปาฏิหาริย์ ความอัศจรรย์ต่าง ๆ นี้ เป็นเรื่องที่เคยอ่านผ่านตามาบ้าง ได้ยินได้ฟังมาบ้าง เห็นว่าสนุกดี จึงเก็บรวบรวมมาเล่าสู่กันฟัง พอให้เพลิน ๆ เท่านั้น

ผู้นับถือพุทธศาสนา โดยเฉพาะชาวไทยพุทธ ส่วนใหญ่จะมีพระเครื่องตั้งบูชาที่บ้าน บางท่านก็นำติดตัวไปด้วย มากบ้างน้อยบ้าง แล้วแต่ความชอบส่วนตัว ด้วยยึดถือว่าพระเครื่องเป็นสัญลักษณ์ขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า เป็นเครื่องเตือนสติไม่ให้ประมาท ไม่ประพฤติชั่ว มีความละอายใจที่จะพาตนเข้าไปในสถานที่อโคจร หรือไปทำบาปขณะที่มีพระเครื่องแขวนอยู่ที่คอ  หลายท่านเลื่อมใสในพระเครื่องว่าเป็นวัตถุมงคล ให้ความรู้สึกอุ่นใจเมื่อต้องเดินทางไกล หรือไปไหนมาไหนตามลำพัง ช่วยเสริมสร้างกำลังใจเมื่อชีวิตประสบทุกข์ร้อน มีอานุภาพป้องกันภูติผีปีศาจ สิ่งชั่วร้ายและภัยอันตรายต่าง ๆ นำมาซึ่งโชคลาภ ความร่ำรวย ความเจริญรุ่งเรือง ฯลฯ ตามความเชื่อของแต่ละบุคคล


แน่นอนที่สุด พระเครื่องที่ครูบาอาจารย์ท่านสร้างขึ้นนั้น ท่านสร้างด้วยจิตที่เปี่ยมด้วยความเมตตาและความปรารถนาดี อยากให้ทุกคนที่ได้รับพระเครื่องของท่านไป มีความสุขสำเร็จสมหวังตามที่แต่ละคนมุ่งมาดปรารถนา แต่ความสุขสวัสดิ์พิพัฒนมงคลสมบูรณ์พูนผลทั้งหลายทั้งปวง จะเกิดมีขึ้นได้ ก็ขึ้นอยู่กับ สภาวะจิตและพฤติกรรม ของผู้ที่รับพระเครื่องไปบูชาด้วย หากเข้าใจและเข้าถึงคำสอนของพระบรมศาสดา มีความมุ่งมั่นที่จะประกอบคุณงามความดียิ่ง ๆ ขึ้นไป หลีกเลี่ยงการประพฤติทุจริตมิชอบ หมั่นสำรวจตนเองและแก้ไขข้อบกพร่อง ทำมาหาเลี้ยงชีพโดยสุจริตตามแนวอิทธิบาท 4 มีพรหมวิหารธรรมประจำใจ ต่าง ๆ เหล่านี้ประกอบเข้าด้วยกันแล้ว ความสุขสวัสดี ความร่ำรวย ความเจริญรุ่งเรือง ความสำเร็จทั้งหลายที่ปรารถนา หรือแม้แต่มรรคผลนิพพาน ย่อมอยู่ในวิสัยที่จะเกิดมีขึ้นได้อย่างแน่นอน


จิตที่ดีงาม ย่อมกระทำแต่สิ่งที่ดีงาม และนำมาซึ่งผลที่ดีงาม เมื่อถึงเวลานั้น พระเครื่องอาจไม่มีความจำเป็นอีกต่อไป เพราะความอัศจรรย์ที่แท้จริงคือพระธรรมคำสอนของสมเด็จพระบรมศาสดาสัมมาสัมพุทธเจ้าซึ่งพระพุทธองค์ได้ทรงตรัสรู้ และนำมาแสดงแจ้งทางไว้แล้วอย่างละเอียดถี่ถ้วน ด้วยพระมหากรุณาหาที่เปรียบมิได้


ขอขอบคุณ  ท่านเจ้าของภาพถ่ายในอินเทอร์เน็ตทุก ๆ ท่านที่เอื้อเฟื้อภาพประกอบเป็นวิทยาทาน

วันพฤหัสบดีที่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2558

อานุภาพแห่งพระเครื่อง มีจริง ?

 
".. การนับถือพระพิมพ์นั้น บางทีก็เลยแก่นประสงค์ของผู้สร้าง
นับถือกันว่า เป็นเครื่องรางสำหรับคุ้มตนให้พ้นอันตราย ถือเช่นนั้นก็ไม่มีโทษอันใด 
เว้นแต่จะเอาไปคุ้มตน เพื่อทำการบาปกรรม เช่นปล้นสะดมหรือทำร้ายผู้อื่น
ด้วยประการอย่างใดก็ไม่สามารถจะคุ้มใครได้ .."
                                                                                                               สมเด็จกรมพระยาดำรงราชานุภาพ

พระเครื่องที่สร้างกันโดยทั่วไป นิยมทำเป็นพระพุทธปฏิมากรองค์เล็ก ๆ สะดวกในการนำติดตัว เพื่อรำลึกถึงพระพุทธเจ้า ถึงแม้พระพุทธองค์จะเสด็จดับขันธ์ปรินิพพานไปแล้ว แต่พุทธานุภาพยังคงมีอยู่ตลอดกาล

คนที่มีความทุกข์ร้อน เมื่อเข้าไปในพระอุโบสถ ได้เห็นได้กราบพระประธาน ความทุกข์ร้อนที่มีอยู่ในใจก็อาจคลายลงไปได้  คนที่เจ็บป่วย ญาติพี่น้องนำพระพุทธรูปมาวางไว้ใกล้ ๆ เตียง หรือนิมนต์พระมาเจริญพระพุทธมนต์ ก็ช่วยให้ผู้ป่วยมีขวัญกำลังใจดีขึ้น บางครั้งมีชีวิตยืนยาวต่อไปได้อีก  บางท่านมีพระพุทธรูปอยู่ในบ้าน หรือมีพระเครื่องอยู่กับตัว ก็รู้สึกอุ่นใจว่ามีสิ่งที่สามารถคุ้มครองป้องกันตนให้พ้นจากอันตราย ทั้งหลายทั้งปวงนี้ ก็เป็นเพราะพุทธานุภาพแห่งองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า  ซึ่งแตกต่างกับการกราบไหว้รูปปั้นอิฐปูนหรือโลหะอื่น ๆ ที่ไม่ใช่พุทธปฏิมากร
สมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พรหมรังสี) วัดระฆังโฆสิตาราม
และพระเครื่องที่ท่านทำขึ้นเพื่อแจกญาติโยม
ครูบาอาจารย์หลาย ๆ ท่าน จึงนิยมสร้างพระเครื่องเป็นของที่ระลึก ตอบแทนน้ำใจญาติโยมที่มาทำบุญหรือช่วยงานพระศาสนา ตัวอย่างเช่น พระเครื่องของสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พรหมรังสี) วัดระฆังโฆสิตาราม ท่านนำอาหารที่ฉันเป็นปรกติ ได้แก่ ข้าวสุก กล้วย ผสมกับปูนสอที่ร่วงหล่นจากพระเจดีย์บ้าง กำแพงวัดบ้าง เอามาบดให้ละเอียด ผสมกับผงอาคมของท่าน แล้วเคล้าด้วยน้ำผึ้งหรือน้ำตาลเคี่ยว นำมากดลงในแม่พิมพ์เป็นพระสมเด็จ เวลาท่านไปไหนมาไหนก็นำติดย่ามไปด้วยเพื่อแจกให้กับญาติโยม

หลวงปู่แหวน สุจิณฺโณ วัดดอยแม่ปั๋ง เชียงใหม่
อธิษฐานจิตและประพรมน้ำพระพุทธมนต์ เหรียญหลวงปู่แหวน รุ่นเราสู้
เพื่อนำไปแจกให้กับทหารตำรวจที่ปฏิบัติหน้าที่อยู่ตามแนวชายแดน
พระเครื่อง รวมถึงเหรียญคณาจารย์และเครื่องรางของขลังต่าง ๆ นั้น โดยทั่วไป ก่อนที่จะนำออกแจกจ่ายหรือให้เช่าบูชา ก็นิยมนำเข้าพิธีพุทธาภิเษก โดยนิมนต์พระเถระผู้มีความเชี่ยวชาญในการทำสมาธิ นั่งภาวนาส่งกระแสจิตอัญเชิญคุณพระรัตนตรัยเข้าไปสถิตในวัตถุมงคลนั้น ๆ  

หากพระเถระผู้ทำการปลุกเสกเป็นผู้ทรงศีลบริสุทธิ์ เป็นผู้มีญาณ ฝึกฝนจิตจนมีอำนาจจิตสูง วัตถุมงคลนั้น ๆ ก็จะได้รับการถ่ายทอดพลังจิตไว้อย่างสมบูรณ์  และหากผู้ที่นำวัตถุมงคลนั้นไปสักการบูชาเป็นผู้มีศีลธรรม ไม่นำไปใช้ในทางทุจริตชั่วร้าย  วัตถุมงคลนั้น ๆ ก็ย่อมมีความศักดิ์สิทธิ์ มีผลทุกอย่างตามที่ท่านผู้ปลุกเสกอธิษฐานไว้ว่าจะให้เกิดผลอะไร

พระอริยสงฆ์ ผู้มีชื่อเสียงโด่งดังในช่วงสงครามมหาเอเชียบูรพา
ได้รับการยกย่องและนิมนต์เข้าร่วมพิธีพุทธาภิเษกครั้งสำคัญ ๆ เสมอ
ในอดีต ยามที่บ้านเมืองไม่สงบหรือเข้าสู่ภาวะสงคราม มีการสร้างพระพิมพ์และเครื่องรางของขลังมอบเป็นขวัญกำลังใจให้กับทหารตำรวจที่ปฏิบัติหน้าที่ในสมรภูมิรบ โดยนิมนต์ครูบาอาจารย์ผู้ทรงอภิญญามาประกอบพิธีปลุกเสก ปรากฏเป็นที่เลื่องลือว่าอยู่ยงคงกระพันจริง

ท่านธมฺมวิตกฺโกภิกขุ หรือ พระภิกษุพระยานรรัตนราชมานิต (เจ้าคุณนรฯ)
วัดเทพศิรินทราวาส กรุงเทพฯ
ท่านได้รับการยกย่องว่าเป็นพระอรหันต์กลางกรุง
ของที่ท่านเสกมีอภินิหารศักดิ์สิทธิ์ เป็นที่เลื่อมใสศรัทธาแก่มหาชนเป็นจำนวนมาก
อย่างไรก็ตาม เรื่องความศักดิ์สิทธิ์และอิทธิปาฏิหาริย์ต่าง ๆ นี้ อาจเป็นเรื่องที่ถกเถียงกันได้ไม่สิ้นสุดระหว่างคนที่เชื่อกับคนที่ไม่เชื่อ  ครั้งหนึ่งเคยมีผู้กราบนมัสการถามท่าน "ธมฺมวิตกฺโกภิกขุ" หรือท่านเจ้าคุณนรฯ วัดเทพศิรินทราวาส กรุงเทพฯ เกี่ยวกับอภินิหารของพระเครื่องสำนักต่าง ๆ ว่ามีจริงหรือไม่อย่างไร ท่านเจ้าคุณได้ให้ความเห็นว่า 

"ผู้นับถือมีใจมั่นคงและยึดมั่นในสิ่งหนึ่งสิ่งใดแล้ว ย่อมมีพลังแก่กล้า แม้ไม่ต้องมีพระก็อาจจะผ่านอันตรายไปได้ แต่การมีพระอยู่ติดตัวนั้นก็เป็นการดี เป็นพุทธานุสติ ส่วนอภินิหารนั้นเป็นไปได้จริง เพราะเป็นเรื่องแห่งอำนาจจิต"

ท่านเจ้าคุณนรฯ มีปรัชญาของท่านอยู่ว่า วัตถุมงคลจะมีความขลังศักดิ์สิทธิ์นั้น ย่อมขึ้นอยู่กับพลังจิตตานุภาพแห่งสมาธิชั้นสูง  มีอำนาจจิตสูงพอที่จะถ่ายทอดพลังลงในวัตถุมงคลนั้น ๆ ได้ และเป็นการถ่ายทอดพลังจิตโดยปราศจากอามิส ไม่ว่าจะเป็นข้าวของเงินทองหรือแม้แต่ชื่อเสียง  

ท่านเจ้าคุณเคยกล่าวว่า พระเครื่องที่ท่านพบว่ามีพลังมากที่สุด คือพระสมเด็จของเจ้าประคุณสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พรหมรังสี) แห่งวัดระฆังโฆสิตาราม เพราะพลังจิตของท่านสูงและบริสุทธิ์อย่างแท้จริง อีกทั้ง ชินบัญชรคาถา ก็เป็นพระคาถาที่ได้ร้อยกรองมาเป็นอย่างดี ท่านเจ้าคุณนรฯ เองก็ใช้สวดในการอธิษฐานจิตเป็นประจำ

วัตถุมงคลที่ท่านเจ้าคุณนรฯ ได้อธิษฐานจิตนั้น มีทั้งพระเครื่องและพระพ่อแม่ธรณีปฐวีธาตุ หรือก้อนกรวดซึ่งนำมาจากอำเภอบางบ่อ  ท่านจะไม่ใช้คำว่า "ปลุกเสก" ด้วยเหตุผลว่า พระพุทธเจ้าท่านสำเร็จเป็นพระสัพพัญญูเจ้า ไม่มีผู้ใดไปทำให้ท่านสำเร็จขึ้นเป็นพระพุทธเจ้าได้อีก   ท่านจะใช้การอธิษฐานจิตอัญเชิญคุณพระรัตนตรัยและอำนาจแห่งศีล สมาธิ ภาวนา และพระบารมีแห่งสมเด็จพระอุปัชฌาย์ของท่าน (คือสมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ เจริญ ญาณวโร) มาสถิตในวัตถุมงคล จึงทำให้วัตถุมงคลเกิดอำนาจเป็นมหัศจรรย์

เคยมีผู้สงสัยว่า พระเครื่องนั้นสามารถคุ้มครองแม้แต่เสือร้ายหรือนักเลงอันธพาลที่มีพระติดตัว เหตุใดพุทธานุภาพจึงเป็นเช่นนั้น ท่านเจ้าคุณกล่าวเพียงสั้น ๆ ว่า "อิทธิปาฏิหาริย์ย่อมไม่อยู่เหนือกฏแห่งกรรมไปได้"  สุดท้าย ย่อมเป็นไปตามพุทธวจนะที่ว่า "สัตว์ทั้งหลาย มีกรรมเป็นของตน มีกรรมเป็นมรดก มีกรรมเป็นกำเนิด มีกรรมเป็นพวกพ้อง มีกรรมเป็นที่พึ่งอาศัย ได้กระทำกรรมอันใดไว้ ดีก็ตาม ชั่วก็ตาม เขาทั้งหลายย่อมได้รับผลแห่งกรรมนั้น"

พระเทพสุทธาจารย์ (หลวงปู่โชติ คุณสมฺปนฺโน)
พระเถระสายวิปัสสนากรรมฐาน ผู้ปฏิบัติดีปฏิบัติชอบ
ท่านรับนิมนต์จากพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว เป็นเจ้าอาวาสองค์แรก
ของวัดวชิราลงกรณวรารามวรวิหาร อำเภอปากช่อง จังหวัดนครราชสีมา
เรื่องการบรรจุพลังจิตลงในวัตถุมงคลนั้น พระเทพสุทธาจารย์ หรือ หลวงปู่โชติ คุณสมฺปนฺโน แห่งวัดวชิราลงกรณวรารามวรวิหาร อำเภอปากช่อง จังหวัดนครราชสีมา ยืนยันว่าเป็นสิ่งที่สามารถทำได้ และหากอาจารย์ผู้มีความสามารถนั้นท่านได้ประทับอย่างใดแล้ว ก็จะเป็นอยู่เช่นนั้นตลอดไป ไม่มีทางเสื่อมคลาย

หลวงปู่โชติ คุณสมฺปนฺโน เป็นศิษย์องค์สำคัญของหลวงปู่ดูลย์ อตุโล แห่งวัดบูรพาราม จังหวัดสุรินทร์ หลวงปู่โชติได้ติดตามหลวงปู่ดูลย์ธุดงค์ตามป่าเขาลำเนาไพรอย่างใกล้ชิดตั้งแต่ยังเป็นสามเณรโชติ ได้ยึดถือวัตรปฏิบัติแห่งพระอาจารย์ของตนเป็นแนวทางจนเป็นที่ยอมรับนับถือในหมู่พุทธศาสนิกชนอย่างกว้างขวาง

หลวงปู่โชติได้รับการกล่าวขานถึงความศักดิ์สิทธิ์ว่า ท่านสามารถเห็นเหตุการณ์ล่วงหน้า รู้ใจและดักใจคน ห้ามลมห้ามฝน รู้ภาษาสัตว์ ย่นระยะทาง แบ่งภาคปรากฏในสถานที่ต่างกันในเวลาเดียวกัน

พระราชวุฒาจารย์ (หลวงปู่ดูลย์ อตุโล)
วัดบูรพาราม จังหวัดสุรินทร์
ภาพถ่ายนี้ มีชื่อเรียกว่า ภาพกายทิพย์
เพราะมีภาพหลวงปู่ดูลย์ในอิริยาบทนั่งขัดสมาธิปรากฏซ้อนอยู่ข้างใน
หลวงปู่ดูลย์ อตุโล เป็นครูบาอาจารย์อีกรูปหนึ่งที่ไม่ใส่ใจและไม่สนใจเรื่องวัตถุมงคลเลย  อีกทั้งไม่เคยชี้ชวนให้ใครเชื่อ หรือเห็นความสำคัญของสิ่งอัศจรรย์ อิทธิฤทธิ์ ปาฏิหาริย์ ไสยศาสตร์ อาถรรพ์ลี้ลับต่าง ๆ   เวลาที่ใครมาขอของดีจากท่าน ท่านมักจะบอกว่า "เอาไปทำไม ของที่เป็นภาระต้องเอาใจใส่ดูแล ของที่ต้องทิ้งเสียในภายหลัง" แล้วท่านก็สอนเป็นปริศนาธรรมว่า "จงเอาสิ่งที่เอาไปได้ จงอย่าเอาสิ่งที่เอาไปไม่ได้"

หากพิจารณาดู ก็ย่อมเห็นความเป็นจริงตามที่หลวงปู่ท่านสอน วัตถุมงคลนี้ เป็นเครื่องอุ่นใจได้ก็เพียงชั่วระยะเวลาหนึ่งเท่านั้น สุดท้ายทุกคนก็ต้องตายด้วยกันทั้งหมด แม้ตัวอาจารย์เอง ผู้สร้างหรือแจกวัตถุมงคล ก็ไม่อาจหนีพ้นความตายไปได้ สิ่งที่จะนำติดตัวเป็นที่พึ่งได้ในทุกภพชาติ ก็คือบุญกุศลที่ได้สั่งสมไว้ในขณะที่ยังมีชีวิตอยู่

อย่างไรก็ตาม หลวงปู่ท่านก็ไม่ได้ตั้งข้อรังเกียจ เพราะเข้าใจดีว่าคนมีหลายระดับ เพื่อเป็นการให้กำลังใจแก่พวกเขา ให้ได้พ้นทุกข์เล็ก ๆ น้อย ๆ ท่านจึงอนุเคราะห์อนุโลมตามความประสงค์ของทางโลกบ้าง เหรียญและวัตถุมงคลที่ศิษยานุศิษย์มาขออนุญาตท่านจัดสร้างขึ้นเพื่อวัตถุประสงค์ต่าง ๆ  หรือเพื่อนำไปแจกให้กับทหารตำรวจที่ปฏิบัติหน้าที่  หลวงปู่ก็เมตตาแผ่พลังจิตให้ตามสมควร  

หลวงปู่ได้เคยวิสัชชนาเรื่องนี้ให้กับผู้ที่มาสนทนาธรรมได้ฟังว่า ".. พวกท่านทั้งหลายแสดงความสนใจในการบำเพ็ญภาวนา ก็พากันบำเพ็ญภาวนาไป ไม่ต้องไปห่วงไปสนใจกับวัตถุมงคลอันเป็นของภายนอกนี้ แต่สำหรับผู้มีจิตใจเพลิดเพลินอยู่ ยังยินดีในการเกิดตายในวัฎสงสาร ยังไม่สามารถหันมาสู่การปฏิบัติธรรมได้ ก็ให้อาศัยวัตถุภายนอก เช่นวัตถุมงคลเช่นนั้น เป็นที่พึ่งไปก่อน อย่าไปตำหนิติเตียนอะไรเลย

ครั้นเขาเหล่านั้นประสบเหตุเภทภัยมีอันตรายแก่ตน และเกิดแคล้วคลาดด้วยคุณแห่งพระรัตนตรัยก็ดี โดยบังเอิญก็ดี ก็จะเกิดความเลื่อมใสศรัทธาในพระพุทธศาสนาได้ในภายหลัง ซึ่งก็จะเป็นเหตุให้เจริญงอกงามในทางที่ถูกต้องได้เอง..."


ท่านเจ้าคุณพระราชวรคุณ ศิษย์ผู้ใกล้ชิด เคยกราบเรียนถามหลวงปู่ดูลย์ว่า "หลวงปู่เชื่อความศักดิ์สิทธิ ์ไหม ?" หลวงปู่ตอบว่"ความศักดิ์สิทธิ์ไม่เคยมี มีแต่พลังและความสามารถของจิต" ท่านอธิบายว่า "จิตจะมีพลังได้นั้น ก็ต่อเมื่อได้สมาธิ เมื่อทำสมาธิได้ หรือเกิดสมาธิ จิตมีอารมณ์เดียว จิตจึงจะมีพลัง เมื่อจิตมีพลังแล้วจะหันไปใช้ทางไหนก็ย่อมได้ หากนำไปใช้ในทางที่เสียหาย เป็นมิจฉาสมาธิ ก็ทำให้เสียหายได้ แต่ถ้าใช้ในทางที่ให้ประโยชน์ ให้เกิดพลังปัญญาเพื่อตัดกิเลสความชั่วร้ายต่าง ๆ เพื่อยกระดับจิตของเราให้พ้นจากความทุกข์ จึงจะเป็นพลังจิตที่เป็นสัมมาทิฏฐิ และเป็นทางที่ถูกต้อง"

ครั้งหนึ่ง หลวงปู่ดูลย์ รับนิมนต์เข้าไปนั่งปรกในพิธีพุทธาภิเษกวัตถุมงคลของวัดธรรมมงคล สุขุมวิท เมื่อเสร็จพิธีแล้ว ท่านออกมานั่งพักที่กุฏิเล็ก ๆ สนทนากับเหล่าศิษย์ที่ศึกษาเล่าเรียนอยู่ในกรุงเทพฯ จำนวนหลายรูป  มีรูปหนึ่งไม่เคยเห็นหลวงปู่เข้าพิธีพุทธาภิเษกมาก่อน เพิ่งเห็นครั้งนี้เอง จึงถามหลวงปู่ว่า นั่งปรกเขาทำกันอย่างไร  หลวงปู่ตอบว่า "อาจารย์องค์อื่น ๆ เขานั่งปรกนั่งพุทธาภิเษกอย่างไรเราไม่รู้ ส่วนตัวเรานั่งทำสมาธิอย่างเดียวตามแบบฉบับของเรา"

ถึงแม้หลวงปู่ท่านจะไม่สนใจในเรื่องอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์ต่าง ๆ แต่ก็มีเรื่องแปลกน่าอัศจรรย์เกี่ยวกับท่านเกิดขึ้นอยู่เสมอ ๆ จะนำมาเล่าสู่กันฟังสักเรื่อง..

ครั้งหนึ่ง ลูกศิษย์ได้นิมนต์หลวงปู่ไปที่กำแพงแสน จังหวัดนครปฐม ทางนั้นเขาเตรียมภาพถ่ายของหลวงปู่ไว้ปึกหนึ่งสำหรับแจกญาติมิตรและบริวาร  คนที่นิมนต์เขาเป็นเลขาสมาคมชาวไร่อ้อย อำเภอกำแพงแสน ชื่อกำนันราชัย ก็บ่นให้หลวงปู่ฟังว่า อ้อยปีนี้ถ้าจะแย่ ฝนไม่ตก อ้อยกำลังจะเฉาตาย เดือนเจ็ดเข้าไปแล้วใกล้จะถึงเดือนแปด จะเข้าพรรษาแล้วฝนยังไม่ตกเลย 

ตอนนั้นดูเหมือนจะเป็นงานทำบุญเปิดปั๊มน้ำมันของเสี่ยอะไรคนหนึ่ง เขามานิมนต์หลวงปู่ ท่านเจ้าคุณพระราชวรคุณก็ตามไปด้วย และมีพระอีกรูปหนึ่งเป็นพระบวชใหม่ก็ไปด้วย

กลางคืนก่อนวันที่หลวงปู่ออกเดินทาง ฝนตกใหญ่เลย จนกระทั่งน้ำนองพอสมควร ขณะที่หลวงปู่ประกอบพิธีให้เขา ฝนก็ยังตกประปรายอยู่

ทางเจ้าภาพเขาเตรียมภาพถ่ายของหลวงปู่ไว้ประมาณหนึ่งร้อยภาพเห็นจะได้ พร้อมทั้งเอาแป้งมาให้หลวงปู่เจิมให้ หลวงปู่เจิมภาพบนสุดเพียงภาพเดียว แต่ปรากฏว่าร้อยนิ้วมือของท่านทะลุลงไปถึงทุกภาพทั้งปึกนั้น !

ภาพถ่ายหลวงปู่ดูลย์ อตุโล
หนึ่งในจำนวนนับร้อยภาพที่มีแป้งเจิมปรากฏอยู่
ด้วยการเจิมเพียงครั้งเดียว
การนำพระเครื่องไปพิสูจน์ความขลังนั้น มีให้ได้ยินอยู่เสมอ  ส่วนใหญ่ไม่ค่อยลองกับตัวเอง แต่จะนำไปผูกกับคอไก่บ้าง ใส่ในปากปลาบ้าง แล้วทดลองยิงหรือฟันดูว่าเข้าหรือไม่ กว่าจะทดสอบจนเป็นที่พอใจ ทั้งไก่ทั้งปลาก็ตายไปเป็นจำนวนมาก เป็นเรื่องน่าสังเวชใจ มีพระเครื่องอยู่กับตัวแท้ ๆ แต่กลับไปก่อกรรมทำเข็ญ สร้างบาปเคราะห์ให้กับตนเองด้วยการทำปาณาติบาต ทั้งนี้ก็เพราะไม่เข้าใจความหมายอันแท้จริงของพระเครื่องที่สร้างขึ้นเพื่อเป็นอนุสติ เป็นกำลังใจให้ประกอบคุณงามความดี  ยิ่งไปกว่านั้น พระเครื่องเป็นรูปสมมุติ เป็นสัญญลักษณ์ที่สื่อถึงองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า  การนำอาวุธไปทำลาย จึงเป็นการปรามาส เป็นการกระทำที่ไม่บังควรอย่างยิ่ง ผู้ที่ได้รับผลกรรมจากกระกระทำในลักษณะดังกล่าวก็มีปรากฏให้เห็นเป็นตัวอย่างแล้ว

บางท่านมีฐานะดี สะสมพระเครื่องพระบูชาไว้เป็นจำนวนมาก แต่กลับใช้อำนาจวาสนาบารมีที่ตนมี ทำมาหาเลี้ยงชีพโดยไม่สุจริต ยักยอกทรัพยฺ์ ฉ้อราษฎร์บังหลวง เรียกรับสินบน ฯลฯ สุดท้าย เมื่อผลแห่งกรรมชั่วตามทัน ก็ต้องถูกลงโทษตามอาญาแผ่นดิน หรือไม่ก็ต้องหลบหนีอย่างไม่สิ้นสุด  ทรัพย์สินที่กอบโกยมาด้วยอำนาจกิเลส เป็นของร้อน แม้จะมีมากมายเพียงใด ก็ไม่อาจบันดาลความสุขให้ได้  พระเครื่องพระบูชาที่เสาะแสวงหามา จึงมีคุณค่าเพียงของสะสมเพื่อประดับบารมีหรือสำหรับซื้อขายเก็งกำไรเท่านั้น

พระโพธิญาณเถร (หลวงพ่อชา สุภัทโท)
วัดหนองป่าพง อำเภอวารินชำราบ จังหวัดอุบลราชธานี
พระธรรมเทศนาเรื่อง "ศรัทธากับปัญญา" ซึ่งหลวงพ่อชา สุภัทโท วัดหนองป่าพง จังหวัดอุบลราชธานี ได้แสดงธรรมแก่พุทธบริษัท จะช่วยสร้างความเข้าใจที่ถูกต้องเกี่ยวกับเรื่องนี้ได้เป็นอย่างดี ท่านกล่าวสอนว่า..

".. พระนี้ก็เหมือนมีดเล่มหนึ่ง มันคม ๆ มีดคม ๆ เล่มนี้ ถ้าหากว่าเราเอาไปใช้ประโยชน์ มันก็เป็นประโยชน์มาก ถ้าเราเอาไปใช้ ไม่รู้จักประโยชน์ของมีด มันก็ไม่เกิดประโยชน์ พระนี้ก็เหมือนกันฉันนั้น

เรานับถือพระพุทธเจ้า พระธรรม พระสงฆ์ ซึ่งเป็นชาวพุทธเราทั้งหลายนั้น ไม่หมายถึงว่าให้พระมาคุ้มครองเรา แต่เราคุ้มครองพระ โดยมากคนไม่อยากปฏิบัติตามพระ ได้พระไปแล้ว ก็ให้พระมาคุ้มครองเรา


อันนี้คิดใหม่ เราคุ้มครอง ท่านจะคุ้มครองเราก็เรียกว่าเราปฏิบัติตามคำสอนของท่าน คือคำสอนของท่านน่ะมันถูกแล้ว ไม่ต้องแก้ไขแล้ว มันถูกต้องดีแล้ว ทุกอย่างทุกประการ ที่ถูกต้องนั่นแหละเป็นคำสอนของพระ ถ้าเราทำกาย ทำวาจา ทำใจของเราให้ถูกต้องแล้ว ก็ไม่มีทางที่แก้ไข ก็มันหมดเท่านั้นแหละ  นี้เรียกว่าเราเข้าใจเช่นนั้น


เราเอาพระไปบูชา ไปแขวนไว้ที่คอ เมื่อความไม่สบายกายไม่สบายใจมาถึงก็ ..อื้อ.. อันนี้หลวงพ่อนะ คลำดูเห็นหลวงพ่อแขวนอยู่  ..อื้ม..อันนี้มันเป็นอย่างนั้นนะ อย่างนี้  ไม่ใช่ว่าหลวงพ่อคุ้มครองเราแล้วนะ เราจะไปทำอะไรก็ได้ จะไปกินเหล้าก็ได้ จะไปเป็นนักเลงก็ได้ จะไปเป็นอะไรก็ได้นะ หลวงพ่อคุ้มครองเราอยู่ ไม่กลัวแล้ว ไม่ใช่อย่างนั้นนะ คือประดับความดีของเรา


เช่นว่าเราเข้ามาในวัด ถ้าเราเดินมาแต่ตัวเปล่า ๆ ก็ไม่ค่อยปรากฏแก่หูแก่ตาคน คนที่เข้ามาวัดนี่ บางทีก็ถือธูปมา และก็มีเทียนมา และก็มีอะไรต่าง ๆ มา นี่แสดงว่าคนนี้มีศรัทธาจะไปวัด ถ้าเดินเข้ามาเฉย ๆ ก็ไม่ค่อยจะรู้ อันนี้ให้ปรากฏแก่ตามนุษย์ทั้งหลายด้วย เป็นเครื่องหมาย พระพุทธรูปนี่ก็เหมือนกันฉันนั้น


พระพุทธรูปนี่เกิดทีหลังพระพุทธเจ้า พระพุทธเจ้านิพพานไปหลายร้อยปีเหมือนกัน ทีนี้มีคนที่มีปัญญา คิดถึงพระพุทธเจ้า จะทำไงดีน้อ ก็เลยคิดปั้นพระพุทธรูปขึ้นมา อย่างนั้น คนมาปั้นขึ้นเช่นนี้ อย่างนั้นพระพุทธรูปจึงไม่เหมือนกัน พวกจีนก็เป็นรูปหนึ่ง พวกเชียงใหม่ก็เป็นรูปหนึ่ง ญี่ปุ่นก็เป็นรูปหนึ่ง แต่ยังไงก็ตามเถอะ ใคร ๆ ก็ปั้นเป็นรูปพระนั่นเองแหละ แต่ว่ามันไม่เหมือนกัน เหมือนกันที่ว่าพระ


ฉะนั้น เราผู้เป็นพุทธบริษัท นับถือพระพุทธเจ้า พระธรรม พระสงฆ์ เป็นที่พึ่ง ก็มีพระไว้ประจำตัว เป็นวัตถุเพื่อจะให้มองเห็นด้วยตา เช่นนั้น


เหมือนกะหูของเรานั่นแหละ รู้จักว่ามันผิดอยู่ แต่ไม่มีใครพูดให้ฟัง มันก็ไม่สะกิดใจเรา ถ้ามีใครเตือนบ่อย ๆ ตรงนั้นมันผิดนะ ลูกนะ ตรงนั้นมันผิดนะ อย่างนี้ เราก็มีสติขึ้นมา


อันนี้ก็เหมือนกันฉันนั้น เราเอารูปพระไปแขวนคอ ก็เพื่อให้เรามีสติอย่างนั้น


วันหนึ่ง อาตมา ผู้กำกับนิมนต์ไปสถานีตำรวจ ไปทำบุญกัน ทำบุญแล้วท่านก็ว่า หลวงพ่อ นิมนต์สาดน้ำมนต์ให้เป็นสิริมงคลด้วย ที่เขาหามาแล้ว อาตมาก็สาดไป เขาบอกว่า หลวงพ่อนิมนต์มาทางนี้ด้วย มาสาดให้พวกนี้ด้วย อาตมาก็เดินไป ไม่รู้จักว่าที่คุมขังของเขา ว่า เฮ้ย ๆ ไอ้พวกนี้ ลุกมานี่ หลวงพ่อมาแล้วนี่ สาดน้ำมนต์ เสียงหลวงพ่อมันโดนกันดัง ซัวะ เซียะ ๆ ๆ มานี่ เฮโรอีนทั้งนั้น จิ๊กโก๋ทั้งนั้น อาตมาก็จะทำยังไงนะ นี้คือมันไม่เข้าใจ ไปทำความชั่วอยู่ ก็เป็นเช่นนั้น แต่พระมันแขวนอยู่ในคอ มันไม่รู้สึกตัว เพราะมันไม่เข้าใจพระ


ถ้าเข้าใจพระ อันใดท่านห้าม มันผิดแล้วก็เลิก เท่านั้น มันจะมีอะไรกัน มันก็ไม่มีอะไรกันแล้ว


ดังนั้น จึงเป็นอนุสติที่เราจะระลึกที่เรียกพระวันนี้ ไม่ใช่ว่าพระคงกระพัน หยาบ มันเหนียว มันอะไรหลายอย่าง เพื่อน้อมจิตของเราไปบูชาพระ ให้ใจเรามันเป็นพระ พระนี้ก็หมายความว่าผู้ที่ดับพิษภัยต่าง ๆ ให้เป็นคนที่เยือกเย็น จิตตั้งมั่นในการละความชั่ว ประพฤติความดีอยู่ทุกเวลา จึงเป็นพระ


ที่แจกพระให้ญาติโยมทั้งหลายวันนี้ บางคนก็คงดีใจมาก บางคนก็สงสัยอะไรหลาย ๆ อย่าง คนก็เป็นอย่างนั้น


ฉะนั้น อย่างไรก็ตามเถอะ พ่อแม่ของเราที่ท่านเสียไปแล้ว เราเหลือรูปพ่อแม่เราไว้บูชา เราก็ดีใจ ไม่ใช่ตัวจริงของท่านก็จริง แต่เป็นรูปของท่าน เราก็สบายใจที่เรามองเห็นแล้ว ถ้าเรานับถือพ่อแม่ว่าเป็นพ่อแม่ของเรา


อันนี้ก็เหมือนกันฉันนั้น จึงเป็นอนุสติที่เป็นเหตุให้พวกเราทั้งหลายระลึกถึงได้ .."


พระอาจารย์ฝั้น อาจาโร
วัดป่าอุดมสมพร อำเภอพรรณานิคม จังหวัดสกลนคร
ท่านพระอาจารย์ฝั้น อาจาโร วัดป่าอุดมสมพร จังหวัดสกลนคร ได้รับการชื่นชมว่าท่านเป็นพระใจดีและเป็นนักแจกเหรียญ เหรียญของท่านเป็นที่นิยมมากเพราะมีผู้ยืนยันในความศักดิ์สิทธิ์ด้วยประการต่าง ๆ จึงมีผู้มาขออนุญาตท่านสร้างเหรียญอยู่เสมอ ๆ ซึ่งเมื่ออนุญาตให้สร้างครั้งหนึ่งแล้ว ก็ต้องมีครั้งที่สอง ครั้งที่สาม และครั้งต่อ ๆ ไป 

ถ้าใครทำเหรียญแล้วถวายให้ท่านแจก ท่านก็แจกให้อย่างจริง ๆ ใครขอก็ให้ทั้งนั้น จะเวียนมารับสักกี่ครั้ง ถ้ายื่นมือเข้ามาท่านก็ใส่มือให้ ถ้ายื่นไม่ถึงท่านก็โยนให้ บางครั้งท่านนั่งอยู่บนศาลา คนรุมอยู่รอบตัว ท่านมองไปข้างนอกเห็นมือชูสลอนอยู่ ท่านก็โยนออกไปให้ทางหน้าต่าง จึงเห็นได้ชัดว่า ท่านไม่ใช่นักสร้างเหรียญ แต่เป็นนักแจกเหรียญจริง ๆ

ทุกครั้งที่ท่านพระอาจารย์ฝั้นแจกเหรียญ ท่านจะเตือนผู้รับเสมอว่า "พุทโธเข้าด้วยนะ" เป็นการบอกให้รู้ว่า เฉพาะเหรียญนั้นไม่มีคุณค่าอันใด ถ้าไม่ยึดมั่นในพระไตรสรณคมน์ไว้ด้วย


อานุภาพของพระเครื่อง พระพุทธปฏิมากร ความขลังของคาถาอาคมและพลังจิตของครูบาอาจารย์ผู้เสกเป่า แม้จะมีอยู่จริง แต่ความศรัทธาในเรื่องดังกล่าว ยังมิใช่ศรัทธาที่ถูกต้องในทางพระพุทธศาสนา และอาจเป็นอันตรายต่อพระพุทธศาสนาด้วย หากว่าบนบานอ้อนวอนแล้วไม่ได้สมดังประสงค์ หรือต้องพลาดพลั้งวิบัติเสียหาย ก็อาจกล่าวหาว่าพระพุทธศาสนาช่วยเหลืออะไรไม่ได้และหมดความเลื่อมใสไปในที่สุด

ศรัทธาที่ถูกต้องในพระพุทธศาสนาคือ เชื่อว่าพระพุทธเจ้าตรัสรู้จริง เชื่อว่าบุญบาปมีจริง เชื่อว่าผลของบุญบาปมีจริง และเชื่อว่าบุญบาปที่ตนทำเป็นของตนจริง  ผู้ที่มีศรัทธาที่ถูกต้อง จึงจะเป็นพุทธศาสนิกชนผู้ถึงไตรสรณคมน์ที่ถูกต้อง


อ้างอิง    -  หลักพระพุทธศาสนา, สมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก
             -  ปุจฉาวิสัชนาในประเทศ, หลวงปู่เทสก์ เทสรังสี วัดหินหมากเป้ง หนองคาย
             -  โครงการหนังสือบูรพาจารย์, ท่านอาจารย์ ปฐม - ภัทรา นิคมานนท์